Tag: cierpienie

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

Dlaczego twoje cierpienie wynika z próby i pragnienia kontroli innych. O iluzji mocy, ego i powrocie do wewnętrznej wolności

Jednym z najczęstszych, a jednocześnie najmniej uświadomionych źródeł cierpienia jest pragnienie kontroli innych ludzi.
Nie zawsze jawne.
Często ukryte pod troską, miłością, odpowiedzialnością albo poczuciem racji.

W pracy z podświadomością bardzo wyraźnie widać jedno:
cierpienie nie bierze się z zachowania innych, lecz z oporu wobec tego, że nie są tacy, jacy „powinni” być.

Skąd bierze się potrzeba kontroli

Potrzeba kontroli nigdy nie rodzi się z mocy.
Rodzi się z lęku.

Pod spodem bardzo często są:

  • strach przed odrzuceniem
  • lęk przed utratą
  • poczucie braku bezpieczeństwa
  • nieuświadomiony wstyd i poczucie niższości

Kontrola daje chwilowe poczucie ulgi:
jeśli będę mieć wpływ, nie zaboli

Ale to tylko iluzja.

Kontrola jako strategia ego

Ego funkcjonuje na bazie oporu.
Chce, żeby rzeczywistość była inna niż jest.

Dlatego próbuje:

  • zmieniać ludzi
  • poprawiać ich
  • „wiedzieć lepiej”
  • narzucać swoje wizje, oczekiwania i standardy

Ego wierzy, że gdy świat się dopasuje, napięcie zniknie.

Nie znika.
Wraca w innej formie.

Dlaczego kontrola zawsze prowadzi do cierpienia

Kontrolując innych:

  • oddajesz im swoją moc
  • uzależniasz swój stan emocjonalny od ich zachowania
  • żyjesz w ciągłym napięciu

Bo rzeczywistość ma jedną cechę, z którą ego nie potrafi się pogodzić:
ludzie mają własną świadomość i własne wybory.

Im silniejsza próba kontroli, tym silniejszy opór świata.
A im większy opór, tym większe cierpienie.

Poziomy świadomości a potrzeba kontroli

Na Mapie Hawkinsa potrzeba kontroli występuje głównie poniżej poziomu 200:

  • strach próbuje zabezpieczyć przyszłość
  • złość próbuje wymusić zmianę
  • duma próbuje dominować i mieć rację

Duma (175) jest szczególnie zdradliwa, bo daje poczucie wyższości.
Pod nią jednak zawsze kryje się wstyd, czyli poczucie niższości.

To dlatego kontrola nigdy nie przynosi spokoju.

Kontrola w relacjach – najczęstsze źródło bólu

W relacjach kontrola często przybiera subtelne formy:

  • oczekiwań
  • rozczarowania
  • obrażania się
  • emocjonalnego dystansu
  • „milczenia karzącego”, tzw. focha

Na poziomie nieświadomym brzmi to:
bądź taki, żebym czuła się bezpiecznie

Ale bezpieczeństwo nigdy nie przychodzi z zewnątrz.

Hipnoterapia – dotarcie do źródła potrzeby kontroli

W regresji bardzo często okazuje się, że potrzeba kontroli powstała:

  • w dzieciństwie
  • w chaosie emocjonalnym
  • w sytuacji, gdy nie było wpływu ani wyboru

Podświadomość podjęła wtedy decyzję:
muszę kontrolować, żeby przetrwać

Dziś ciało nadal reaguje według tego zapisu, mimo że zagrożenia już nie ma.

Uwalnianie emocji ukrytych pod kontrolą

Pod kontrolą prawie zawsze znajdują się emocje:

  • lęk
  • bezradność
  • złość
  • wstyd

Dopóki te emocje są zamrożone w ciele, potrzeba kontroli będzie się aktywować automatycznie.

Uwalnianie emocji według Hawkinsa pozwala:

  • nie walczyć z potrzebą kontroli
  • pozwolić emocji się rozpuścić
  • przywrócić wewnętrzny spokój

Gdy emocja znika, kontrola traci sens.

Kasowanie programu kontroli

Po uwolnieniu emocji pojawia się gotowość na nową decyzję:
nie muszę już kontrolować, żeby być bezpieczna

Wtedy możliwe jest skasowanie programu:
Kasuję ten program teraz, już w to nie wierzę. Jestem nieograniczoną istotą, jedyne co mnie ogranicza to, to w co wierzy mój umysł. I to ja mam moc, by uwolnić z niego wszystko i skasować każdą myśl, przekonanie i program.

To moment odzyskania mocy, a nie jej oddania.

Akceptacja zamiast kontroli

Na poziomie akceptacji (350):

  • znika potrzeba zmiany innych
  • pojawia się zgoda na to, co jest
  • relacje przestają być polem walki

Akceptacja nie oznacza zgody na wszystko.
Oznacza brak wewnętrznego oporu.

A brak oporu to brak cierpienia.

Prawdziwa wolność zaczyna się w środku

Cierpienie nie bierze się z tego, że inni są jacy są.
Bierze się z prób uczynienia ich innymi.

Gdy przestajesz kontrolować:

  • wraca spokój
  • wraca moc
  • relacje się porządkują albo naturalnie kończą

Bo wolność nie polega na kontroli świata.
Polega na braku potrzeby, by go kontrolować.

Pozwól by inni, świat byli tacy, jacy są.

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

Jak pragnienie przyjemności wpływa na nasze życie i dlaczego prowadzi do cierpienia

Pragnienie nie jest neutralne.
Nie jest niewinne.
Nie jest naturalnym impulsem serca.

Pragnienie zawsze rodzi się z braku.

I właśnie dlatego prowadzi do cierpienia.

Pragnienie jako dowód braku

Jeśli czegoś pragniesz, oznacza to jedno:
czujesz, że bez tego nie jesteś kompletna

To przekonanie nie pochodzi z prawdy.
Pochodzi z ego.

Ego nie zna pełni.
Zna tylko:

  • brak
  • niedosyt
  • napięcie
  • potrzebę więcej

I nigdy nie ma dość.

Ego zawsze chce więcej

Gdy pojawia się przyjemność:

  • na chwilę spada napięcie
  • pojawia się ulga
  • pojawia się zadowolenie

Ale bardzo szybko:

  • przyjemność przestaje wystarczać
  • pojawia się chęć powtórzenia
  • potrzeba silniejszego bodźca

Ego nie potrafi się zatrzymać.
Zawsze chce więcej, szybciej, mocniej.

Pragnienie prowadzi do złości, frustracji i strachu

Gdy pragnienie nie zostaje spełnione, pojawia się:

  • frustracja
  • złość
  • rozczarowanie
  • poczucie krzywdy

Gdy jest spełnione:

  • pojawia się lęk przed utratą
  • pojawia się przywiązanie
  • pojawia się strach, że to się skończy

W obu przypadkach cierpienie trwa.

Skala Hawkinsa a pragnienie

W skali Hawkinsa pragnienie kalibruje na poziomie 125.
To poziom, na którym:

  • dominuje poczucie braku
  • świadomość skupia się na świecie zewnętrznym
  • ego próbuje się dopełnić światem

Dlatego im silniejsze pragnienie, tym:

  • więcej napięcia w ciele
  • więcej chaosu w umyśle
  • mniej spokoju

Przyjemność nie daje spełnienia

Przyjemność:

  • jest chwilowa
  • zależna od bodźca
  • wymaga ciągłego podtrzymywania

Nie może dać trwałego spokoju, bo:

  • nie dotyka źródła braku
  • nie rozpuszcza ego
  • nie kończy wewnętrznego napięcia

Po przyjemności często zostaje:

  • pustka
  • znużenie
  • potrzeba kolejnej dawki

Pragnienie jako ucieczka od emocji

Bardzo często pragnienie jest próbą:

  • nieczucia smutku
  • nieczucia lęku
  • nieczucia pustki

Ego używa przyjemności jak znieczulenia.
Nie uzdrawia.
Tylko odracza spotkanie z tym, co w środku.

Wolność zaczyna się tam, gdzie kończy się pragnienie

Wolność nie pojawia się wtedy, gdy dostajesz to, czego pragniesz.
Pojawia się wtedy, gdy przestajesz tego potrzebować. Wybierasz jakie życie tworzysz i bierzesz za nie odpowiedzialność.

Gdy znika pragnienie:

  • znika napięcie
  • znika frustracja
  • znika lęk przed utratą

Pojawia się spokój.

Radość nie pochodzi z przyjemności

To bardzo ważne rozróżnienie.

Przyjemność:

  • pochodzi z ego
  • opiera się na braku
  • zawsze chce więcej

Radość:

  • pochodzi z pełni
  • nie potrzebuje powodu
  • pojawia się, gdy znika opór

Radość jest stanem świadomości, nie reakcją na bodziec.

Praca z podświadomością zamiast karmienia pragnienia

Pragnienia nie da się kontrolować umysłem.
Im bardziej próbujesz, tym silniejszy opór.

Prawdziwa zmiana zachodzi wtedy, gdy:

  • docierasz do źródła braku
  • pozwalasz emocjom się rozpuścić
  • układ nerwowy wraca do bezpieczeństwa

Dlatego w pracy z podświadomością, hipnoterapii i autohipnozie:

  • nie walczymy z pragnieniem
  • nie moralizujemy
  • nie narzucamy dyscypliny

Pozwalamy, by zniknęła potrzeba ucieczki.

Na co dzień uczę klientki autohipnozy opartej na kotwicach i sama z niej korzystam, szczególnie przed procesem uwalniania emocji.

Ho’oponopono i puszczanie iluzji braku

Gdy znika poczucie braku, znika też przymus.
Ho’oponopono pomaga rozpuścić wewnętrzne napięcie, które ego interpretuje jako potrzebę.

Nie dodaje niczego.
Odejmuje opór.

Kasowanie programu pragnienia

Jeśli czujesz, że pragnienie wciąż próbuje przejąć stery, możesz użyć intencji:

Kasuję ten program teraz, już w to nie wierzę.
Jestem nieograniczoną istotą, jedyne co mnie ogranicza to, to w co wierzy mój umysł.
I to ja mam moc, by uwolnić z niego wszystko i skasować każdą myśl, przekonanie i program.

Z intencją:
nie potrzebuję niczego, by być całością. Czy jest moją intencją uwolnić pragnienie przyjemności? Czy to zrobię? Kiedy?

Spokój nie pochodzi z zaspokojenia

Spokój pochodzi z braku potrzeby zaspokajania.

Gdy ego przestaje gonić,
świadomość wraca do siebie.

I w tym miejscu:

  • nie ma pragnienia
  • nie ma walki
  • nie ma cierpienia

Jest obecność.

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

Pragnienie i przywiązanie jako subtelna forma cierpienia

Pragnienie i przywiązanie to poziomy świadomości, które na pierwszy rzut oka wyglądają jak ruch w stronę spełnienia. Człowiek chce więcej, chce lepiej, chce być kochany, chce zarabiać, chce być widziany, chce poczuć się bezpiecznie. I to wydaje się naturalne. Ale w świadomości Hawkinsa poziom pragnienia nie jest miejscem mocy — lecz miejscem braku.

W pragnienia  zawsze jest „jeszcze nie mam”, „jeszcze nie jestem”, „jeszcze mi brakuje”. To subtelna forma cierpienia, bo umysł nieustannie ucieka w przyszłość, zamiast spotkać się z chwilą obecną. Pragnienie jest napięciem. Przywiązanie jest lękiem, że to napięcie zostanie przerwane.

Przywiązanie mówi: „bez tego nie mogę być szczęśliwa”.
Wolność mówi: „mogę być szczęśliwa teraz, a to, co jest dla mnie, i tak do mnie przyjdzie”.

Na poziomie podświadomości, przywiązanie tworzy mechanizmy kontroli. Człowiek zaczyna manipulować rzeczywistością — nie ze złej woli, ale z lęku, że inaczej nie dostanie tego, czego pragnie. I tu właśnie rodzi się cierpienie. Nie dlatego, że pragnienia są złe. Lecz dlatego, że stają się warunkiem szczęścia.

W pragnieniu:
– szukasz spełnienia na zewnątrz,
– wierzysz, że dopiero „to” da Ci ulgę,
– gonisz za akceptacją, miłością, pieniędzmi, sukcesem,
– a Twoje ciało żyje w napięciu układu nerwowego.

W przywiązaniu:
– boisz się stracić to, co masz,
– mylisz posiadanie z bezpieczeństwem,
– i próbujesz kontrolować to, co po prostu nie należy do kontroli.

Na mapie świadomości Hawkinsa pragnienie stoi niżej niż neutralność, akceptacja i odwaga. To dlatego, że poziom ten jest ruchem, ale nie jest wolnością. Jest pragnieniem, ale nie miłością. Jest napięciem, a nie mocą. Gdy człowiek żyje w pragnieniu, jego energia jest skierowana na zewnątrz. Gdy żyje w wolności, energia wraca do środka.

Przywiązanie nie oznacza miłości — oznacza lęk.
Miłość nie potrzebuje posiadać.
Miłość pozwala istnieć.

W hipnozie pracujemy z tym poziomem inaczej niż afirmacjami czy siłą woli. Wchodzimy głębiej — do korzenia emocji. Do miejsca, w którym ciało nauczyło się, że „bez czegoś” nie przetrwa. Czasem to wspomnienie, czasem przekonanie, czasem echo traum. Tam, gdzie logika nie sięga.

W uwalnianiu według Hawkinsa atrapa siły odkleja się powoli:
– nie muszę mieć, żeby czuć,
– nie muszę naciskać, żeby dostać,
– nie muszę posiadać, żeby być bezpieczna.

To nie jest rezygnacja. To zaufanie.
To nie jest bierność. To powrót mocy.
To nie jest „nic-nie-chcę”. To „nie-musi-być-po-moim”.

Pragnienie przestaje być cierpieniem, kiedy przestaje być warunkiem.
Przywiązanie przestaje być lękiem, kiedy przestaje być tożsamością.
Wtedy nie gonisz życia — pozwalasz, by Cię spotkało.

Wolność nie polega na tym, że nie masz pragnień.
Polega na tym, że pragnienia nie mają Ciebie.