Wewnętrzne poczucie bezpieczeństwa nie oznacza, że nic złego się nie wydarzy.
Oznacza, że cokolwiek się wydarzy – ty pozostaniesz w sobie.
Większość ludzi szuka bezpieczeństwa na zewnątrz. W relacjach, pieniądzach, planach, przewidywalności. Gdy coś z tego znika, znika także spokój. To znak, że bezpieczeństwo było warunkowe.
Według Hawkinsa prawdziwe bezpieczeństwo nie pochodzi z kontroli świata, lecz z braku oporu wobec doświadczenia. Jest stanem świadomości, a nie efektem sytuacji życiowej.
Wewnętrzne bezpieczeństwo zaczyna się w ciele. To moment, w którym układ nerwowy przestaje być w gotowości. Oddech staje się głębszy. Ramiona opadają. Pojawia się poczucie „jestem tu i to wystarczy”.
Ego próbuje budować bezpieczeństwo przez przewidywanie i zabezpieczanie się. Ale im więcej kontroli, tym więcej lęku. Bo świat nie daje się w pełni kontrolować.
Wysoka świadomość nie eliminuje trudnych emocji. Daje jednak zdolność przechodzenia przez nie bez utraty wewnętrznej stabilności. To właśnie jest bezpieczeństwo – możliwość czucia bez rozpadu.
W hipnozie wewnętrzne bezpieczeństwo pojawia się wtedy, gdy znika potrzeba „radzenia sobie”. Ciało przestaje się napinać, a emocje mogą swobodnie przepływać. Nie dlatego, że są przyjemne, lecz dlatego, że nie są już zagrożeniem.
Hawkins wskazywał, że gdy świadomość przekracza poziom lęku, bezpieczeństwo staje się naturalnym tłem doświadczenia. Nie jest czymś, co się zdobywa. Jest czymś, co się odsłania, gdy puszcza się opór.
Wewnętrzne bezpieczeństwo nie wymaga pewności. Wymaga obecności.
Nie potrzebuje odpowiedzi. Wystarcza mu bycie.
Kiedy je czujesz, decyzje stają się prostsze. Relacje mniej obciążające. Cisza przestaje niepokoić. A zmiana nie wywołuje paniki.
To nie jest stan idealny. To stan prawdziwy.
Wewnętrzne poczucie bezpieczeństwa mówi:
„Cokolwiek się pojawi, mogę z tym być”.
I właśnie z tego miejsca świadomość naturalnie się rozszerza.
Bez wysiłku.
Bez walki.
Bez potrzeby ucieczki w kontrolę.