Opór wydaje się naturalny. Gdy coś boli, nie chcemy tego czuć. Gdy sytuacja jest trudna, chcemy ją zmienić lub z niej uciec. Opór pojawia się automatycznie – i właśnie dlatego tak często nie zauważamy jego wpływu na świadomość.
Według Hawkinsa opór jest zawsze funkcją lęku. Nawet wtedy, gdy przyjmuje formę walki, kontroli czy „pracy nad sobą”. W oporze ukryte jest przekonanie, że to, co jest, nie powinno się wydarzać.
Każdy opór oddziela. Oddziela od ciała, od emocji, od chwili obecnej. A oddzielenie jest cechą niższych poziomów świadomości. Tam, gdzie pojawia się opór, pojawia się napięcie.
Ciało reaguje natychmiast. Mięśnie się napinają. Oddech spłyca. Układ nerwowy przechodzi w tryb alarmowy. Nawet jeśli umysł próbuje to racjonalizować, świadomość zostaje zawężona.
Opór może być subtelny. To nie tylko jawne „nie chcę”. To także analizowanie zamiast czucia. Duchowe tłumaczenie zamiast bycia. Pozytywne myślenie zamiast prawdy emocjonalnej.
Ego uwielbia opór, bo w nim czuje się potrzebne. Ma co naprawiać, poprawiać, kontrolować. Opór daje tożsamość: „ja kontra rzeczywistość”.
Hawkins podkreślał, że energia emocji rozprasza się sama, jeśli nie jest podtrzymywana sprzeciwem. Gdy przestajesz walczyć, poziom świadomości podnosi się bez wysiłku.
Akceptacja nie oznacza zgody na wszystko. Oznacza zgodę na fakt, że coś jest obecne. A ta zgoda natychmiast obniża napięcie w systemie.
W hipnozie opór rozpuszcza się naturalnie, gdy umysł traci kontrolę. Ciało zaczyna regulować się samo. To doświadczenie pokazuje, że opór nigdy nie był konieczny do przetrwania – był tylko nawykiem.
Im większy opór, tym węższa perspektywa. Im więcej zgody, tym większa przestrzeń. To proste prawo świadomości.
Opór nie chroni przed bólem. Opór go przedłuża.
Gdy pozwalasz temu, co jest, być obecnym, świadomość wraca do równowagi. Pojawia się neutralność. A z niej rodzi się spokój, klarowność i naturalna mądrość.
Nie musisz usuwać oporu.
Wystarczy go zauważyć.
A tam, gdzie pojawia się uważność, poziom świadomości zaczyna się podnosić sam.