Rozwój osobisty bywa przedstawiany jako droga do wolności. Więcej świadomości, więcej narzędzi, więcej „przerobionych” tematów. A jednak wiele osób, które od lat są na tej ścieżce, wciąż czuje napięcie, zmęczenie i wewnętrzny brak spokoju.
Dzieje się tak wtedy, gdy rozwój przestaje być naturalnym procesem, a zaczyna być strategią ego. Ego nie znika na ścieżce duchowej. Ono po prostu zmienia kostium. Zamiast „jestem niewystarczająca” pojawia się „muszę być bardziej świadoma”.
Według Hawkinsa ego karmi się różnicą. Porównaniem. Oceną. Nawet jeśli jest to porównanie subtelne i „duchowe”. Kto więcej rozumie, kto głębiej czuje, kto jest dalej na drodze. W tym miejscu rozwój przestaje wyzwalać, a zaczyna więzić.
Uzależnienie od rozwoju działa podobnie jak inne uzależnienia. Jest ciągły głód. Kolejna książka. Kolejna metoda. Kolejne szkolenie. Chwilowa ulga i poczucie sensu – a potem znowu pustka. Bo problem nigdy nie był w braku wiedzy.
Ego uwielbia proces. Uwielbia „dążenie”. Nie znosi natomiast zatrzymania. Bo w zatrzymaniu nie ma tożsamości „osoby w drodze”. Jest tylko bycie. A bycie obnaża wszystko to, od czego ego ucieka.
Rozwój staje się uzależnieniem wtedy, gdy nie potrafisz już po prostu być ze sobą. Gdy odpoczynek wywołuje poczucie winy. Gdy cisza jest niekomfortowa. Gdy czujesz, że zawsze powinnaś robić „coś jeszcze”.
Hawkins podkreślał, że prawdziwy wzrost świadomości nie jest aktywny. Nie polega na dodawaniu, lecz na puszczaniu. Na rezygnacji z potrzeby bycia kimś określonym.
W hipnozie często widać ten moment bardzo wyraźnie. Gdy osoba, która „pracowała nad sobą” latami, nagle pozwala sobie nic nie rozwiązywać. I właśnie wtedy pojawia się głęboka regulacja układu nerwowego. Oddech się pogłębia. Ciało mięknie. Energia zaczyna płynąć.
Uzależnienie od rozwoju jest trudne do zauważenia, bo jest społecznie nagradzane. Im więcej robisz, tym bardziej jesteś „odpowiedzialna”. Tymczasem prawdziwa dojrzałość duchowa często wygląda jak prostota. Jak zgoda na bycie niedoskonałą. Jak brak potrzeby udowadniania czegokolwiek – nawet sobie.
To nie oznacza rezygnacji z rozwoju. To oznacza wyjście z przymusu. Rozwój, który płynie z akceptacji, ma zupełnie inną jakość. Jest cichy. Naturalny. Bez napięcia.
Jeśli czujesz zmęczenie ścieżką, być może nie oznacza to, że robisz coś źle. Być może oznacza, że twoja świadomość jest gotowa na kolejny etap. Taki, w którym nie musisz już nigdzie iść.
Bo czasem największym krokiem naprzód jest przestanie uciekać w „więcej”
i pozwolenie sobie na wystarczająco.