Większość ludzi przez całe życie odpowiada na pytanie kim jestem poprzez role, historię i doświadczenia. Jestem matką. Jestem terapeutką. Jestem tą, która coś przeżyła albo coś straciła. To wszystko są opisy, ale żaden z nich nie dotyka istoty.
Duchowa droga nie zaczyna się od odpowiedzi. Zaczyna się od odważnych pytań, które rozpuszczają to, co fałszywe, i prowadzą do prawdy o sobie.
Kim jestem, jeśli nie jestem swoimi myślami?
Myśli pojawiają się i znikają. Jednego dnia są pełne nadziei, innego pełne lęku. Gdybyś była swoimi myślami, zmieniałabyś się co minutę.
Zatrzymaj się i zapytaj:
- kto zauważa te myśli
- kto jest ich świadkiem
- co pozostaje, gdy myśl cichnie
To, co obserwuje myśl, nie jest myślą.
Kim jestem, jeśli nie jestem swoimi emocjami?
Emocje również są zmienne. Pojawiają się, kulminują i odchodzą, jeśli nie stawiasz im oporu. Strach, złość, smutek czy radość nie definiują tego, kim jesteś – są jedynie stanami, które przez Ciebie przepływają.
Zapytaj siebie:
- kim jestem pomiędzy jedną emocją a drugą
- co pozostaje, gdy emocja zostanie w pełni odczuta i puszczona
To właśnie tam zaczyna się kontakt z duchowym ja.
Czym jestem poza historią o sobie?
Ego buduje tożsamość z przeszłości. Opowiada historię o tym, kim byłaś, co Cię spotkało i dlaczego jesteś taka, jaka jesteś. Ta historia może być spójna, ale nie jest prawdą absolutną.
Zadaj sobie pytanie:
- kim byłabym, gdybym na chwilę puściła całą swoją historię
- kim jestem teraz, w tej chwili, bez odwołań do przeszłości
Cisza, która się wtedy pojawia, jest bardzo wymowna.
Pytania, które pogłębiają kontakt z duchowym ja
Nie szukaj na nie intelektualnych odpowiedzi. Pozwól, aby odpowiedzi przychodziły jako odczucie, spokój lub wgląd.
- Kim jestem, gdy niczego nie muszę udowadniać?
- Czym jestem, zanim pojawi się potrzeba kontroli?
- Kim jestem, gdy nie ma lęku ani pragnienia?
- Co we mnie pozostaje niezmienne, niezależnie od okoliczności?
- Czy mogę pozwolić sobie po prostu być, bez definiowania siebie?
To pytania, które rozpuszczają ego, a nie karmią je nową koncepcją.
Duchowe ja a poziomy świadomości
Na niższych poziomach świadomości, poniżej 200 w skali Hawkinsa, tożsamość jest oparta na braku, lęku i oddzieleniu. Umysł nieustannie pyta: kim muszę być, żeby zasłużyć, przetrwać, być bezpieczna?
Wraz z podnoszeniem się świadomości pytanie zmienia się subtelnie:
kim jestem naprawdę
A odpowiedź coraz częściej przychodzi jako:
- spokój
- obecność
- akceptacja
- poczucie jedności
Nie jako myśl, lecz jako stan.
Rola hipnoterapii i autohipnozy w odkrywaniu prawdy o sobie
Hipnoterapia i autohipnoza pozwalają wyciszyć krytyczny umysł, który nieustannie definiuje, ocenia i porównuje. W stanie głębokiego rozluźnienia łatwiej:
- odłączyć się od ról
- puścić identyfikację z ego
- doświadczyć siebie jako świadomości
To doświadczenie nie jest spektakularne. Jest bardzo proste, ciche i prawdziwe.
Kim jesteś naprawdę?
Nie jesteś swoją rolą.
Nie jesteś swoją historią.
Nie jesteś swoimi myślami ani emocjami.
Jesteś tym, co je obserwuje.
Świadomością, która doświadcza.
Obecnością, która jest, zanim pojawi się jakakolwiek definicja.
Im częściej wracasz do tego miejsca, tym więcej w Twoim życiu spokoju, klarowności i mocy.